เราคิดทำอะไรไว้หลายอย่าง เพื่อพิสูจน์ทุกช่องทาง ว่าหนทางใด คือ โอกาส เพราะความคาดหวังของเราในฐานะเกษตรกร จะว่าสูงลิบก็ไม่ใช่ เราแค่คาดหวังถึงการอยู่รอด และยืนได้ ในรูปแบบที่สอดคล้องกับวิถีและกลไกตลาดที่มองเห็นลู่ทางการบริโภคของผู้คน
เราฝ่าฟันอุปสรรคทีละอย่างๆ และเราอดทนมาปีแล้วปีเล่า เพื่อให้ถึงความสมหวัง ประสบการณ์เราสะสมไว้มากพอที่จะพูด ความจริงอีกแง่
ว่าถ้าหากเราจะยืนขึ้น ให้เข้มแข็งและก้าวเดินไปให้ได้นั้น เราไม่ขอรับการช่วยเหลือไม่ได้ การช่วยต้องเป็นระบบไปในทิศทางเดียวกันด้วย ผมพยายามหาลู่ทางด้านนโยบายซึ่งที่ผ่านมาก็พบว่า มีบางหน่วยงานที่มองเห็นและพยายามเปิดช่องทาง แต่ก็มีบางหน่วยงานที่ไม่นำพา หรือไม่พยายามจะมองความจริง หากแต่มองแค่ระเบียบ มองความปลอดภัยของตนเองเป็นหลัก จนทำให้เกษตรกรอย่างเราเข้าไม่ถึง เอื้อมไม่ถึง งานบริการของรัฐที่จำเป็น ทั้งเงินทุน งานวิจัย งานพัฒนาผลิตภัณฑ์ รวมถึงใบรับรอง ตลอดจนงานขนส่ง (โลจิสติก) ฯลฯ ทำให้ขณะเราก้าวเดิน เราได้แต่หันซ้ายหันขวา จะเดินไปอย่างไร ในสภาพที่ทุนรอนที่กู้ยืมมาหมดลง แถมยังถูกมองอย่างน่าขำ น่าซ้ำเติม มากกว่าจะถูกชื่นชมเสมือนวีรกรรม
ผมเฝ้ามองการเมือง ณ ปัจจุบันนี้ก็เห็นแค่ภาพการเมืองเพื่อการเมือง การเมืองเพื่อเอาผลถูกผิดจากปัญหาในอดีต ยังไม่มีภาพการเมืองเพื่ออนาคตของปากท้อง ตรงๆและจริงจัง (ไม่ว่าพรรคไหนก็ตาม)
ราชการ รวมถึงหน่วยงานปกครองท้องถิ่น ยังเป็นกลไกที่ไร้ความสามารถ ไร้ทักษะฝีมือและไร้ประสิทธิภาพ ในการเป็นส่วนหนึ่งในการผลักดัน ความสำเร็จให้เกษตรกรและผู้ประกอบการ รายย่อย รายใหม่
กลับมามองขบวนเกษตรกร ก็วุ่นวายไปในทิศทาง ความเชื่อที่ถูกปั้นแต่ง (หมายถึงก็ยังหลงทาง) วุ่นวายกับการทำตามรูปแบบ วิธีการของคนที่ไม่ใช่เกษตรกร กำหนด
มองราคาผลผลิต มองทิศทางนโยบาย มองการบริหารราชการ มองภาวะความตื่นตัวของเกษตรกร จึงเห็นแต่เพียงความอ้างว้าง ปลาบเปลี่ยว
หากจะมีบ้าง ก็คือเสียงเตือนจากผู้มีหน้าที่ใช้กฎหมาย กับเรา ทั้งสรรพสามิต สรรพากร และนักตรวจตราต่างๆ 10 ปี มานี่นอกจากข่าวคราวขึ้นเงินเดือนแล้ว ผมไม่ได้ยินคำพูดจากปากราชการจริงจังเลย ว่า "ให้ช่วยอะไรบ้าง" หรือ "ติดขัดอะไรบ้าง ?"
มันเป็นความจริงอีกแง่ ที่อยากจะเขียนถึง...เล่นๆ ในเช้าที่ดูช่างอ้างว้าง!!
โดยเกษตรกรขบถแห่งไร่ทวนลม
 (1800 x 750 px).png)
